KRONIKA II. Audycja muzyczna Konserwatorium Muzycznego Państwowego Dzięki niezmordowanej energii, umiejętności i wytrwałej pracy dyr. Zdzisława Jahnkego oraz całego grona profesorskiego, Konserwatorium mogło się popisać w tym roku tak świetnym popisem orkiestrowym, chóralnym i solistycznym. Zważywszy, że okres właściwej nauki w nowym lokalu przy pl. Wolności trwał zaledwie trzy miesiące, przy czym warunki nauki wskutek niedogodności tego lokalu są dla uczelni bardzo kłopotliwe, wierzyć się nie chce, i można było przygotować tak świetny koncert siłami uczniowskimi. Na specjalne uznanie zasługuje jej umiejętna artystyczna ręka dyr. Jahnkego. Program zawierał wyłącznie dzieła Mozarta. Usłyszeliśmy nie często grywaną symfonię Es-dur, która była wypracowana pod dyrekcją dyr. Jahnkego z największą starannością i polotem artystycznym. Poszczególne grupy instrumentów wychodziły pewnie rytmicznie, czysto intonacyjnie i miały subtelną dynamikę. Pierwszorzędnie wypadły akompaniamenty do koncertów, gdzie stosunek dynamiki akompaniamentu orkiestrowego do solistów był potraktowany przez dyr. Jahnkego z największą starannością i zróżnicowaniem dynamicznym. Solistą koncertu skrzypcowego Es-dur był utalentowany i dużo obiecujący Józef Duszyński (z klasy dyr. Jahnkego). Grę tego młodego wirtuoza cechuje rzetelne przygotowanie techniczne i muzykalne wyczucie frazy muzycznej, przy ładnym tonie i dobrej pamięci. W fortepianowym koncercie A-dur znalazła pole do popisu uzdolniona pianistka Janina Wilczyńska, wykazując miły ton i zdolność pięknego frazowania i dynamiki. W drugiej części koncertu orkiestra i chór uczelni pod dyrekcją prof. Wł. Raczkowskiego wykonała nieznane w Poznaniu piękne nieszpory Mozarta. Całość była przygotowana solidnie i miała dobre brzmienie. Trochę jedynie dawał się odczuwać brak większej liczby głosów żeńskich w stosunku do reszty zespołu. Prof. Raczkowski panował nad całym zespołem doskonale i wydobywał ładnie przemyślane i opracowane efekty chóralne i orkiestrowe. Solistami w nieszporach byli luminarze klas wokalnych: Wanda Falałkówna (sopran) Maria Lipowska (alt), Jerza Drózd (tenor) i Lech Białachowski (bas). Koncert ten wykazał, że klasa orkiestrowa dyr. Jahnkego i klasa oratoryjna prof. Raczkowskiego są organizmami żywotnymi i przynoszą wartościowe produkcje w naszym życiu muzycznym. Nawet takie przykrości jak strata własnego gmachu Konserwatorium oraz niestosowność nowego lokalu do celów uczelni nie zdołały zachwiać tym potężnym organizmem opartym na talentach i nieustannej pracy nad sobą. S. Poradowski Chór węgierski przybył do Poznania Państwowy Zakład Szkolny dla inwalidów zostanie utrzymany w Poznaniu Min. Kościałkowski przybywa do Poznania na poświęcenie nowozbudowanego gmachu wytwórni protez Donosiliśmy już swego czasu o zamierzonej przez Ministerstwo Opieki Społecznej likwidacji Państwowego Zakładu Szkolnego dla inwalidów wojennych i wojskowych w Poznaniu. Zakład poznański według pierwotnych projektów miał być przeniesiony do Krakowa. Przeciwko takim zamierzeniom Ministerstwa wystąpiły zgodnie i energicznie wszystkie organizacje inwalidzkie, istniejące na terenie Poznania, uznając słusznie, że likwidacja zakładu poznańskiego jest krzywdą dla Wielkopolski i Poznania w pierwszy rzędzie. Jak się obecnie dowiadujemy, prezes okręgu wielkopolskiego najpoważniejszej organizacji inwalidzkiej na terenie całej Polski, p. Stachecki, interweniował w tej właśnie sprawie w ostatnich dniach w Min. Opieki Społecznej i uzyskał zapewnienie z ust p. nacz. Rudowskiego, że ani wiceminister Jastrzębski, ani dyrektor departamentu Nakoniecznikow-Klukowski nie mają zamiaru krzywdzić Wielkopolski i likwidować zakładu. Z ust p. nacz. Rudowskiego otrzymał też prezes p. Stachecki obowiązujące przyrzeczenie, że do końca 1939 r. w zakładzie inwalidzkim poznańskim nie zostaną przeprowadzone żadne Do moich Wielbicieli! Za kilka dni znów do Was zawitam. Przybywam w towarzystwie Herberta Marshalla, Gail Patrick i chóru chłopców wiedeńskich. Pozdrowienia! DEANNA DURBIN -PENSJONARKA- NEW UNIVERSAL KĄCIK DLA DZIECI Konstytucja i Janek Janek stał niepewnie i obejrzał się z niechęcią na okno, skąd zawołała go gosposia Michalinka. Wiedział, że to znów matka zobaczyła go przed oknem i kazała Michalince oderwać go od zabawy, takiej świetnej zabawy w wojsko i to właśnie wtedy, kiedy już miano go wybrać hetmanem. Ale trudno! Rzucił swą szablę, która dla niewtajemniczonych była po prostu podniesionym z ziemi patykiem i poszedł, wstydząc się nawet spojrzeć na towarzyszów zabawy. Wpadł, jak burza do matki i rzucił się tak do niej aż jej szerokie fałdy liliowej, jedwabnej, poprawdzie to i czasu by nie było, bo trzeba było raczej przyglądać się ze zdumieniem temu co się dzieje w mieście. Janek nie wiedział, co się dzieje, aż obudził rano w dniu trzeciego maja i kiedy zobaczył jakieś dziwnie radosne tłumy na ulicach, kiedy usłyszał okrzyki, wiwaty, zobaczył zieleń i kwiaty, sztandary i powiewające czapki — zdumiał się bardzo. W domu nikogo nie było, o nim zupełnie zapomniano, z trudem odnalazł młodego lokajczyka Marcina i złapał go za rękaw. — Co się dzieje? Gdzie są wszyscy? — Do katedry poszli! Król na konstytucję przysięga...