odzyskania woln Uchwalono postulat, żądający nadania naszemu miastu z mieczami Z życiowego chaosu, zamętu rzeczy drobnych i pospolitych, z szarych godzin i dni, wyłania się czasami chwila niezwykła — rocznica przeszłości narodowej. Taką chwilą była w niedzielę osiemnasta rocznica wielkiego czynu powstańczego Wielkopolski, rocznica, z której wprowadzić można nietylko wspomnienia, ale i nowe wartości. Uroczyste nabożeństwo w kościele farnym Już w sobotę wieczorem wszystkie ulice miasta ozdobiono chorągwiami o barwach narodowych. Najwspanialej wyglądały gmachy i pomniki, rzęsiście iluminowane światłami. Uroczystości niedzielne rozpoczęto zbiórką organizacji ze sztandarami na pl. Bernardyńskim, skąd następnie wymaszerowano do kościoła farnego na mszę św. W wypełnionej tłumami wiernych świątyni odprawił nabożeństwo w asyście duchowieństwa ks. prałat Paweł Steinmetz. W czasie mszy św. wspaniałe kazanie wygłosił rektor Seminarium Duchownego, ks. dr. Kowalski. Z kościoła przemaszerowały organizacje na pl. Wolności, gdzie odbyła się defilada. Bezpośrednio po defiladzie oddziały powstańców udały się przed pomnik Serca Jezusa. Na stopniach pomnika złożono ogromny wieniec, ofiarowany przez miasto w rocznicę odzyskania wolności. Płonie ofiarny stos Popołudniowe uroczystości rozpoczęły się o godz. 16-ej, zbiórką oddziałów honorowych poszczególnych organizacyj. Oddziały, ustawione w woj- przemówienie o wadze. Mówił o znaczeniu uroczystościach. Przemówienia Przejęwski i Marszałek żywiołowo podchwycono. W chwilę potem stos. Wojskowej trybuny padły nazwiska i w jego okolicach. Dziwny urok posiada sem, naprzeciw którego uniósł się tysiącem łamany orzeł. Wśród głębokiej dani Poznaniowi – w walce o wolność Krzyża Niepodległości. Wysłuchano jednej Lewskiej-Szydłowskiej pieśni „Pamiętną”. Tym zakończono uroczystość. U stóp Pomnika Czorowok załamanych orkiestry po Wdzięczności. Przez honorową wartę powstańców i sztandarowe. Odśpiewano „Gaude Mater”. I wieniec u stóp Chrystusa do Serca Jezusowego. Taracka i wspólny śpiew.