w ogóle swego nazwiska. Pierwszą nagrodę otrzymał jakiś kupiec z Bydgoszczy, który podał 948 ziarnek, a więc o 3 więcej w stosunku do wyniku konkursu. Dalsze nagrody podały ilość od 5 — 10 ziarnek za dużo czy za mało, słowem ona, Mrugalińska, powinna była dostać bezwarunkowo 800 zł. Nietylko jednak wśród nagród pieniężnych, lecz — nawet pomiędzy 40-tu osobami, które los obdarzył nagrodą pocieszenia, nawet w wyróżnieniach za dowcipne (bo i także nadeszły) odpowiedzi, słowem nigdzie, nigdzie w ogóle nie widniało szlachetne nazwisko Mrugalińskich. (ul. Szeroka 12, m. 29)... Tego wieczoru, gdy dzieci poszły spać, Mrugalińska, która „nie mogła się uspokoić” jęła roztrząsać z mężem i sąsiadką sposoby działań. Czy posłać reklamację? ale czym poparta? czyżby sąd konkursowy składał się z kreatur sprzedanych fabryce? czy też tylko się pomylił? a może koperta zginęła? może jednak oni że liczyli? Po bezpłodnych i niekończących się deliberacjach nie uchwalono niczego, gdyż reklamacji bez dowodu nie warto było poświęcać, a nic innego nie wymyślono. Zresztą wiadomo... oszuści siedzą wszędzie... Zjednoczone Zakłady „Skrzydliszki” straciły jedną dobrą klientkę: uskrzydlone puszki przestały zdobić jej spiżarnię. Poniedziałek, 13 kwietnia okazał się dla Mrugalińskiego dniem najoczywiściej pechowym. — Spóźnił się o pół godziny na obiad wprawdzie, spodziewał się wymówek, wchodząc miał już spieszoną minę, ale nawet w chwilach najczarniejszej speszonej melancholii nie byłby potrafił sobie wyobrazić.